Niepozorny, urokliwy i pełen niezwykłych historii. Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wolbromiu to prawdziwa perełka drewnianej architektury. Choć niewielki, kryje w sobie bogactwo zabytków, artystycznych detali i opowieści, które sięgają XVII wieku.
Jego historia rozpoczęła się w 1638 roku na przedmieściu Łobzowskim, gdzie już od XIV wieku działał szpital dla ubogich. Świątynię wzniesiono dzięki zapisowi testamentowemu ks. Marcina Wolbrama – duchownego, profesora Akademii Krakowskiej i człowieka, który mocno zapisał się w historii regionu. Kapłan zmarł rok wcześniej, ale pozostawione przez niego środki pozwoliły zrealizować piękne dzieło. Kościół konsekrowano w 1672 roku.
Największe wrażenie robi sama budowla. Wzniesiona z drewna modrzewiowego, na kamiennej podmurówce, zachwyca nie tylko swoją kameralnością, ale też wyjątkową formą. Jej fasada to prawdziwa architektoniczna ciekawostka – barokowe rozwiązania, kojarzone zwykle z murowanymi świątyniami, przeniesiono tu do świata drewnianej architektury. Efekt? Niepowtarzalny charakter, którego próżno szukać w wielu innych kościołach.
A gdy zajrzymy do środka, czeka nas kolejna niespodzianka. Wnętrze zdobią iluzjonistyczne malowidła oraz trzy manierystyczne ołtarze z pierwszej połowy XVII wieku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Śnieżnej, znany jako Salus Populi Romani. Boczne ołtarze kryją wizerunki św. Marcina z Tours i Męczeństwa św. Szczepana. To przestrzeń, w której historia sztuki spotyka się z atmosferą ciszy i skupienia.
Przez stulecia kościół przetrwał wojny, kataklizmy i próbę czasu. W XIX wieku przeszedł gruntowny remont, a w latach 2003–2008 zadbano o jego konstrukcję i zabytkowe wyposażenie. Kolejne prace, prowadzone w latach 2018–2021, objęły dach i zabezpieczenie budowli.
Dziś ta niewielka świątynia pozostaje cennym świadectwem dawnego rzemiosła i historii. Przypomina, że nie zawsze to, co największe, robi największe wrażenie. Czasem wystarczy mały drewniany kościółek, kilka wiekowych ołtarzy i niezwykła opowieść, by zatrzymać się na dłużej.
